Í hesum partinum av greiðir Barbara Egilstrøð frá gransking síni í heimabundnari demensumsorgan og leiklutinum hjá avvarðandi. Vit tosa um familjurnar, sum royna at halda gerandisdegnum so vanligum sum gjørligt, meðan demensurin spakuliga broytir alt. Ritgerðin vísir, at avvarðandi ofta brúka nógva orku upp á at verja virðingina hjá tí demensrakta og fjala álvaran fyri umheiminum. Men tá sjúkan verður dempað, kann umsorganarbyrðan eisini verða ósjónlig og tá kann familjan enda ov einsamøll við ábyrgdini.